Saturday, August 26, 2017

மனிதரின் எண்ணங்கள் வளமாகட்டும்! 
 அன்று விக்ரம்,  இன்று விவேகம் !


வணக்கம்,
             
        விநாயகர் சதுர்த்தி திருநாளை மகிழ்வுடன் நீங்கள் கழித்திருப்பீர்கள் என்ற நம்பிக்கையில், நமது எண்ணங்களைப்பற்றிய பதிவுகளின் மூன்றாம் பாகத்தை இன்று துவங்கலாம், என்று இருந்தோம். ஆயினும், சில நிகழ்வுகள் நமது எண்ணங்களை வலுப்படுத்த, ஒரு சாட்சியாக நேற்றும் இன்றும் நிகழ்ந்து, அதன் தொடர்ச்சியாக இந்தப்பதிவை, தங்களுடன் பகிர விருப்பம். எண்ணங்களை வலுவாக்க, இவற்றை நாம் நிகழ்கால உதாரணங்களாக, எடுத்துக்கொள்ளலாம்.

      தற்சமயம் தமிழ்நாட்டின் அரசியல் நிலவரம், அத்தனை ஆரோக்கியமாக இல்லை என்பதை நடுநிலையாளர்கள் உணர்ந்திருப்பர், விரைவில் நல்ல எண்ணங்கள் ஆளுமைபெற்று மக்களுக்கு நல்ல மாற்றங்கள் கிடைக்கும் என்ற ஆழ்மன சிந்தனையில், நாம் சற்றே அரசியலை விட்டு விலகி, கலைத்துறையை பார்வையிடுவோம்.

      அதற்குமுன்னால், தமிழர்களாகிய நமது மனநிலையை சற்றே சீராய்வோம். உலகில் எங்கும் இல்லாத கலவையான மனநிலையைக்கொண்டவர்கள் தமிழர்கள் என்பது மேற்கத்திய ஆய்வாளர்களின் கருத்து. உலகநாடுகள் அனைத்துக்கும் வேற்றுமையில் ஒற்றுமை கொண்ட நமது தேசத்தில், அனைத்துவகை கலாச்சார மதத்தினரும் ஒற்றுமையாக வாழ்ந்து வருவது ஒரு ஆச்சரியம் என்றால், ஒரே கலாச்சாரம் கொண்ட தமிழர்கள் பல்வேறு மனநிலைகளில் வாழ்வது, மற்றொரு ஆச்சரியம்!.

      ஆம், வந்தாரை ஆதரிக்கும் தமிழன், தன் உடன் உள்ளவனை அத்தனை சீக்கிரம் ஆதரிப்பதில்லை, அவர்களின் புது முயற்சிகளை எள்ளி நகையாடுவதும், முன்னேற்றத்தை தடுக்க எண்ணுவதுமாக நம் மனநிலை இருக்கிறது. இது இன்று நேற்றல்ல, பல ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்னரே, இருந்ததுதான். அதனால்தானே, மூவேந்தர்கள் நம் தமிழகத்தை, பிரித்து ஆண்டுவந்தனர், இதுதவிர குறுநில மன்னர்கள் வேறு. அரசர்கள் என்றில்லை, புலவர்கள் கூட, அப்படியேதான் இருந்தார்கள். அரசர்களைத் தாண்டிய புலவர்.ஒட்டக்கூத்தரின் தலைக்கனம் கொண்ட  அடக்குமுறை, புகழேந்தி  மற்றும் கம்பரிடம்  அவர் காட்டிய விரோதம், நாம் படித்ததுதானே! 

      மொழியால் ஒன்றுபட்ட தமிழன், தனிமனித ஆளுமை எண்ணங்களால், ஒருவரை ஒருவர் போரிட்டு அழித்துக்கொள்ளவில்லையா? இந்த மனநிலைகள்தானே, பின்னாளில் நம்மை ஆளவந்த ஆங்கிலேயர்களுக்கு வசதியாகி, அவர்கள் நம்மைப்பிரித்தேவைத்து ஆட்சிசெய்து, நம்மை அவர்களின்  அடிமைகளாக்கி வைத்திருந்தனர். 

இவற்றுக்கு எல்லாம் என்ன காரணம்?

தமிழன் வெளியில் இருந்து வருவோரை, தன்னைவிட உயர்வானவராக எண்ணி, அவர்களிடம் அடங்கிப்போவதுதான். அந்த எண்ணங்களை தவறு என்று கூறி, ஆதிக்கக்காரர்களை அழிக்க நம்மில் ஒருவர் வீறுகொண்டு எழுந்தால், அவர்களை காட்டிக்கொடுப்பதும், நம்மவர்கள்தானே!

உடனிருந்தே காட்டிக்கொடுத்த துரோகத்தால்தானே, வீரபாண்டிய கட்ட பொம்மன், தூக்கில் தொங்கினான், இதுபோல ஏராளமான அவலக்காட்சிகள் உண்டு, நமது நீண்ட வரலாற்றில்.

      ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்குமுன்னால், இந்திய தேசம் கடந்து, கடல்வழியே பல கீழை தேசங்களை போரில் வென்று, பேரரசனாக முடிசூடி, தனித்துவமிக்க அரசாட்சி நடத்தவில்லையா, இராஜராஜ சோழன்? தேசம் கடந்து கொண்டாடப்படவேண்டிய அவன் ஆற்றலை, ஆட்சித்திறனை, அக்காலத்திலேயே குடவோலை முறை மூலம் கிராம,நகர ஆட்சியர்களை மக்கள் வாக்கின் மூலம் தேர்ந்தெடுத்து, மன்னராட்சியிலேயே, ஜனநாயகத்தை நிலைநிறுத்தியவன் அல்லவா, மாமன்னன் இராஜராஜன்?

      ஆயினும், அவனையும் சிறு வட்டத்தில் அடைத்து தம் இனம் என்று பெருமைகொள்ளும் மனநிலைதானே, இங்கு காணப்படுகிறது, கப்பலோட்டிய சிதம்பரனார் முதல், திருப்பூர் குமரன் வரை, இதே நிலைதான்.

      ஆயினும், மகாகவி பாரதியாரை மட்டும் விட்டுவிட்டனர், ஒருவேளை, அவர் சாதி இரண்டொழிய வேறில்லை என்றதனாலோ?, போகட்டும்.

      பிற்காலத்தில் நாடு வெள்ளையரிடம் இருந்து விடுதலை பெற்றபின்னும், அந்த எண்ணங்கள் முழுமையாக நீங்கவில்லை என்பதும், நாம் அவ்வப்போது கண்கூடாக கண்டுவரும் நிகழ்வுகளால் தெரிகிறதுதானே. 

      சுதந்திர இந்தியாவில் முதல் முப்பது ஆண்டுகள் பழமையின் தழுவலில் நாம் இருந்தோம்,  வசதி படைத்தோர் மட்டுமே ஆடம்பர பொருட்களை, உபயோகிக்க முடிந்தது. எனினும் சமூகத்தில்  பணக்காரர்களின் சுகவாழ்வைக் கண்டு யாரும் அத்தனை பெரிதாக எண்ணவில்லை, எல்லோர் வாழ்வும் அவரவர் நிலைகளில் நலமுடனே இருந்த காலம் அது.  

      காலங்கள் மாற, புதிய உற்பத்திகள் தொடங்க, நாட்டு மக்களின் வாழ்வும் எண்ணங்களும் மாற ஆரம்பித்தன. ஆயினும், நம்மவர்களை ஆதரிக்காமல், வெளி தேச பொருட்களுக்கும், இயந்திரங்களுக்குமே முக்கியத்துவம் கொடுக்க ஆரம்பித்தனர். அதனால்தான், உலகில் முதன்முதலில் ரேசர் பிளேடு கண்டுபிடித்த நம்ம ஊர் விஞ்ஞானி ஜி.டி.நாயுடு, மக்களால் புறக்கணிக்கப்பட்டார்.

       எத்தனை கண்டுபிடிப்புகள், அவை எல்லாம் மேலை நாடுகளில் யாராவது கண்டுபிடித்திருந்தால், கொண்டாடியிருப்பார்கள், நம்மில் ஒருவர், உயர்ந்தால், புதிய சிந்தனையில் ஏற்றம் பெற முயன்றால், அவரை உத்வேகப்படுத்தும் மனநிலையும் நம்மிடம் இல்லை, ஊக்கம் கொடுக்கும் எண்ணங்களும் இல்லை.

      ஆயிரத்து தொளாயிரத்து தொண்ணூறுகள் வரை நாம் சாலைகளில் கண்ட தேசத்தின் சுதேசி வாகனம் "அம்பாசிடர் கார்" இப்போது சாலைகளில் காண்பதே, மிக அரிதாக  இருக்கிறது. உற்பத்தியும் நிறுத்தப்பட்டுவிட்டது.

      என்ன காரணம்? வசதிகள் வர, நம்மிடம் இருப்பதை உயர்வாக எண்ணாமல், அதிக சொகுசையும் ஆடம்பரத்தையும் தேடி, நம் தேச சாலைகளுக்கு சற்றும் பொருத்தம் இல்லாதவற்றின் மேல், மனம் இலயிக்கிறது. அதன் விளைவுகள் என்ன?

      எத்தனை மோசமான விபத்திலும் அம்பாஸடர் கார், முழுவதும் சேதமடைவதில்லை, இன்றைக்கு பல இலட்சங்கள்  கொடுத்து வாங்கும் நவீன உலகத்தர கார்கள் எல்லாம், சில விபத்துகளில் அப்பளம் போல நொறுங்கும் கொடுமையைக் கண்டு, மனம் பதைக்கிறோம்.

      கலைத்துறையில், தென்னகத்தின் ஜேம்ஸ்பாண்ட் என அழைக்கப்பட்ட ஜெய்சங்கர் அவர்கள்,  துப்பறியும் படங்களில், துடிப்பான கதாநாயகனாக நடித்து, தனிப்பெரும் கலைஞராக பல்லாண்டுகாலம் கோலோச்சினார். ஒரு கட்டத்தில் அவர் அதைவிடுத்து சமூகப்படங்களில் நடிக்க முயன்றபோது, அந்த முயற்சிகளை கலையுலகம் ஆதரிக்கவில்லை.  

      இதற்கு நிறைய உதாரணங்கள் கூற முடியும். கிட்டத்தட்ட முப்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்னர், கலைஞானி.கமலஹாசன் அவர்கள்  நடித்த ஒரு திரைப்படம், மிகப்பெரிய எதிர்பார்ப்பில் இருந்தது. அந்தத்திரைப்படத்தில், பல ஜாம்பவான்கள் இணைந்திருந்தனர். அதிக அளவில் மீடியா விளம்பரம் அக்காலத்திலேயே அப்படத்துக்கு, படம்  வெளிவரும் முன்னரே, கிடைத்துவந்தது. காரணம்? அப்படத்தின் கதையை பிரபல எழுத்தாளர்.சுஜாதா அவர்கள், ஒரு முன்னணி வார இதழில் தொடராக எழுதிவந்தார். திரைத்துறையில் அது ஒரு புதிய முயற்சி. 

      அந்தப்படத்தின் கதாசிரியர் ஆன சுஜாதா அவர்கள், வாராவாரம் எழுதிவந்த தொடர், வாசகரிடையே பெறும் வரவேற்பைப்பெற்றது. அந்தக்கதையே, கமலஹாசன் அவர்கள் நடிக்க, திரைப்படமாகிறது என்றவுடன், எல்லோரும் ஆர்வமாக தங்கள் அபிமான எழுத்தாளரின் படைப்பையும், அபிமான நடிகரின் நடிப்பையும் திரையில் எதிர்பார்த்தனர்.

      அது ஒரு மாறுபட்ட கதைக்களத்தில் பயணப்பட்ட கதையாதலால், கதையைப்படமாக்க, படக்குழுவினர், பல இடங்களில் படப்பிடிப்பை நடத்திவந்தனர். பலரின் கடின உழைப்பில், மிக அதிக பொருட்செலவில் தயாரானது படம். 

      இசைஞானி இளையராஜா அவர்களின் இசையில், பாடல்கள் எல்லாம், பட்டிதொட்டி எங்கும் பட்டையைக்கிளப்பின.  “வனிதாமணி, வன மோகினி வந்தாடு” “என் ஜோடி மஞ்சக்குருவி”, “மீண்டும் மீண்டும் வா”, “விக்ரம், விக்ரம்” போன்ற பாடல்கள்.

ஆயினும் என்ன ?  

கமலஹாசன் அவர்களை அடுத்தகட்டத்துக்கு எடுத்துச்செல்ல இருந்த அந்தப்படம், எதிர்பார்த்த இலக்கை அடையவில்லை.

என்ன காரணம்?  

      சுஜாதா அவர்களின் வரிகளில் உள்ள ஜாலத்தை அப்படியே, படத்தில் எதிர்பார்த்தார்கள் அவர் வாசகர்கள். வார்த்தைகளை, வர்ணனைகளை அத்தனை எளிதாக காட்சிகளில் கொண்டுவரமுடியாதென்பதும் அது என்றும் அத்தனை சுலபமல்ல என்பதே, உலகறிந்த உண்மை. வார்த்தைகளில் உள்ளவற்றை காட்சிப்படுத்துவது,  பெரிய கலை. இரண்டாவது இராணுவ உளவாளி, விண்வெளி விஞ்ஞானம், இராக்கெட், அதைக் கடத்துதல் போன்ற கதையெல்லாம், அக்காலத்தில்  பாமர மக்களிடையே அத்தனை பரிச்சயம் இல்லாததும், ஒரு காரணம். 

      சுஜாதா அவர்களின் வாசகர்களுக்கு என்றும் அவர் இராஜாதான், நமக்கும்கூ, ஆயினும், திரைப்படம் என்பது ஒரு சாரார் மட்டுமல்லவே! படித்தவர் முதல் பாமரர் வரை அனைவரையும் ஈர்த்தால்தானே, படம் ஓடி, முதலீடு செய்தவர்களுக்கு, மகிழ்ச்சியுண்டாகும்.

      இன்றைக்கு உள்ளதுபோல, படம் வெளியாகி தியேட்டரில் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்போதே, படத்தைப்பற்றி எதிர்மறை செய்திகளை, பரவலாக சமூக வலைகளில் வதந்தி பரப்ப, அக்காலத்தில் வழி ஏதுமில்லை. தகவல் தொடர்பு எல்லாம் வாய்வழி மற்றும் வார தினசரி பத்திரிக்கைகள் வழியேதான். அவற்றில் வரும் விமர்சனங்களும் ,  ஒரு வாரம் கழித்துதான் வெளிவரும்.

    இன்றைய காலகட்டம் போல, படத்தின் முதல் காட்சி முடியுமுன்னரே, முதல் நாளிலேயே பத்திரிகைகள் விமர்சனம் செய்வது போல, அக்காலத்தில் இல்லை.

      திரைப்படங்களின் வெற்றி தோல்வி என்பது வேறு. கமலஹாசன் அவர்கள் ஒரு புது முயற்சியை மேற்கொண்டார். ஆயினும், பத்திரிக்கைகள் எல்லாம், தற்போது விமர்சனங்கள் என்ற பெயரில் நஞ்சை கக்குவதைப்போல, அப்போது செய்ததில்லை.இரசிகர்கள்தான் ஏற்கவில்லையே தவிர, பத்திரிக்கைகள் எல்லாம், தமிழில் ஒரு ஜேம்ஸ்பாண்ட் பாணியிலான படம் என்று பாராட்டவே, செய்தன.

மாறட்டும் நமது மனநிலை!

      எதற்கு இங்கு, முப்பது ஆண்டுக்கு முற்பட்ட  கமலஹாசன் அவர்கள் படம் பற்றிய தகவல் என்றால், நேற்று முதல் நடந்து வரும் ஒரு விஷயமே, இதுபற்றி இங்கு எழுதத்தூண்டியது.

      பல மாதங்களாக தயாரிப்பில் இருந்து, புதிய சர்வதேச கதைக்களத்தில் சர்வதேசப்படங்களுக்கு இணையாக உருவாகிவருவதாக சொல்லப்பட்ட ஒரு படத்தைப்பற்றி, வியாழக்கிழமை காலை முதல் வந்த விமர்சனங்கள் எல்லாம், நம்மை ஒருகணம் உறையச்செய்துவிட்டன. அதிலும் பல, எதிர்மறையான, தனிப்பட்ட தாக்குதல் ரீதியிலான விமர்சனங்கள்.

      எப்படி சாத்தியம்? படம் பார்த்துக்கொண்டே, சமூக வலைத்தளங்களில் விமர்சனங்கள்.

      படம் பார்க்கப்போவதாக விமர்சனங்கள் ஒரு பக்கம் என்றால், படம் வெளியாகி, ஒரு காட்சி கூட முடியாத நிலையில், முன்னணி தினசரிகளிலும், வார இதழ்களிலும் அவற்றின் இணையதளங்கள் மூலமாக வந்த விமர்சனங்கள், நம்மை சிந்திக்க வைத்தன.

      ஏன் இத்தனை அவசரம்? சமூக வலைகளில், மொபைல் போன் உள்ளோர், கருத்தை வேறெங்கும் பதிவிட வாய்ப்புகள் இல்லாதிருப்போர், அவர்கள் நண்பர்களிடையே படத்தைப்பற்றிய தகவலை, பகிர்வதில் தவறு இருக்கமுடியாது.

      ஆயினும், புகழ்பெற்ற பத்திரிக்கைகளுக்கு என்ன அவசரம்? சில தினங்கள் ஒடியபின், அவர்கள் விமர்சனங்களை வெளியிட்டால் என்ன? பல ஆண்டுகால கலை, எழுத்து, சமூக பாரம்பரியம் உள்ள பத்திரிகைகள் எல்லாம், திரைத்துறையை நம்பியே இருக்கின்றனவா? இந்த விமர்சனங்களால், அவர்கள் சாதிக்கப்போவது என்ன?

      என்ன காரணம் என்றால், பல கோடி செலவழித்து படம் எடுக்கிறார்கள், நடிகர்கள், தங்கள் கடும் உடல் உழைப்பை வெளிப்படுத்தி, ஒரு பெரிய படக்குழுவாக, பல மாதங்கள், ஏன் சில வருடங்கள் கூட சமயம் எடுத்து, தங்கள் உழைப்பை மாபெரும் வெற்றியின் மூலம் மக்கள் அங்கீகரிக்க வேண்டும், என்ற உத்வேகத்தில், தங்கள் படைப்பை வெளியிடும் நேரத்தில், அவை வெளியாகிய சில மணி நேரங்களில், பரப்பப்படும் எதிர்மறைக்கருத்துக்கள், அவர்களை பாதிக்கிறதோ இல்லையோ, அப்படிப் பகிர்பவர்களை, நிச்சயம் பாதிக்கும், அது எப்படி என்பதை, நமது எண்ணங்கள் பற்றிய தொடரில், பின்னர் காணலாம். 

      இங்கே நாம் கூறவிரும்புவது, நடிகர் அஜீத்குமார் அவர்களின் ஓராண்டுகால கடும் உழைப்பில், பல கலைஞர்களின் அர்ப்பணிப்பான பணியில், உருவான "விவேகம்" திரைப்படம் வெளியாகிய சில மணி நேரங்களில், இணைய வெளியில் வந்த விமர்சனங்களைத்தான். 

      எதற்கு இந்த அவசரம்?, ஊரில் பெரியவர்கள் சொல்வார்கள், “ஆத்திரக்காரனுக்கு புத்திமட்டு” என்று. “அவசரக்காரனுக்கும் புத்திமட்டுதான்.”

      இன்றைய அறிவியல் தந்த உலகளாவிய தகவல் தொடர்பால், நான் படம் பார்த்துவிட்டேன் என்று எல்லோரும் அறியவேண்டும், என்ற ஆர்வத்தில் பலரிடம் பகிர்வதில் தவறில்லை, மாறாக, படம் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்போதே, படத்தைப்பற்றிய எதிர்மறை கருத்துக்களை இணையத்தில் பரப்ப வேண்டிய அவசரம், அவசியம் என்ன? இதுபோன்ற அந்தக்கலைஞர்களின் உணர்வை புண்படுத்தும் செயல்களை, பல சமயங்களில் நாம் கடந்தே, வந்திருக்கிறோம். இதில் அஜீத் மட்டுமல்ல, விஜய் மற்றும் எந்த நடிகரானாலும் அந்தப்படங்களின்மேல் நடத்தப்படும் இதுபோன்ற இணையத்தாக்குதல்கள், மிகத்தவறு. நமக்கு பிடிக்காவிட்டால், எதுவும் பேசாமலோ அல்லது எனக்கு படம் பிடிக்கவில்லை என்றோ சொல்லிச் சென்றால், அது நாகரீகம், மாறாக, அவற்றை மிக இழிவாக எள்ளி நகையாடுவது, முறையானதல்ல.

      இவை எல்லாம் சமூகத்தில், தனிமனித வாழ்வின் பாதிப்புகளை நமக்கு உணர்த்தும் செயல்களாகும். இவற்றை நாம் எண்ணங்கள் வழியே சரிசெய்ய, நீண்டகாலம் போராட வேண்டும், ஆயினும், மனங்களை நல்லெண்ணங்களால், வளமாக்கமுடியும்!.

      சரி, எதற்கு கமல் அவர்களின் விக்ரம் படத்தைப்பற்றி இங்கே குறிப்பிட்டீர்கள் என்கிறீர்களா? முப்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் உளவாளி, இராக்கெட் கடத்தல் என்ற ஒரு புதுக்கதைக்களத்தை,  எந்த நவீன தகவல் தொடர்பு சாதன வசதிகள் இல்லாத அக்காலகட்டத்தில், சுஜாதா அவர்களின் மிகப்புதுமையான அந்தக் கதையின் நாயகனாக நடித்து, சொந்தமாக தயாரிக்கத்துணிந்தார், கமல் அவர்கள்.

Image result for vikram movie kamalImage result for vivegam

      முப்பது ஆண்டுகள் கழித்து இன்று, கிட்டத்தட்ட அதே போன்ற கதைக்களத்தில், அதே போன்ற டைட்டில் வடிவத்தில், உளவாளி வேடத்தில், பயங்கரவாதிகளிடமிருந்து தேசத்தைக் காக்கும் நாயகனாக அஜீத் அவர்கள் நடித்து, இன்று உள்ள மிக மிக முன்னேறிய தொழில்நுட்பம் கொண்ட தகவல் தொடர்பு யுகத்தில், இந்தப்படத்தையும் முப்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் உள்ள மனநிலையில் அனேகம்பேர், படத்தை எதிர்மறையாக விமர்சிக்க, என்ன காரணம்?

      கமல் அவர்கள் மிக அருமையாக விக்ரம் படத்தில், இந்திய அளவில் நடிப்பின் அடுத்த தளத்துக்கு செல்ல வாய்ப்புள்ள வேடத்தில், நடித்திருப்பார், ஆங்கிலப்படங்களுக்கு இணையான கதையமைப்பில்.
     
      ஆயினும் அதிகம் பேர் ஆங்கிலப்படங்கள் பார்க்க வாய்ப்பில்லாத காலகட்டம் ஆதலால், அந்த நவீன கதை அக்காலத்தில், அனைத்துத்தரப்பினரையும் சென்று சேரவில்லை.

      இன்று, ஆங்கிலப்படங்கள் பல கண்டு பரிச்சயம் உள்ள தலைமுறையும், அஜீத் அவர்களின் படத்தை எதிர்மறையாக விமர்சிக்க என்ன காரணம்?

      அஜீத் அவர்களும், இந்திய அளவில் நடிப்பின் அடுத்த தளத்துக்கு செல்ல வாய்ப்புள்ள, ஆங்கிலப்படங்களுக்கு இணையான கதையமைப்பை இந்த வேடத்தின் மூலம் வெளிப்படுத்தியதை பாராட்டாமல், இன்றைய தலைமுறை, எதிர்மறை கருத்துக்களை திணிப்பது ஏன்?

      ஒரே காரணம், சமூகத்தில் எல்லா மட்டத்திலும் பரவலாகக் காணப்படும் தனிமனித முனைப்புதான். பரிணாம வளர்ச்ச்சி!

      யார் வேண்டுமானாலும், யாரையும் எதுவேண்டுமானாலும் சொல்லலாம், கையில் ஒரு மொபைல் இருந்தால் போதும் என்ற நிலை, சற்று மோசமானதும்கூட. இதையெல்லாம் எப்படி சரிசெய்ய முடியும்?

      அதெல்லாம் இருக்கட்டும், முதலில் நீங்கள் பதில் சொல்லுங்கள், மனித எண்ணங்களைப்பற்றி எழுதினீர்கள் சரி, இப்போது ஏன் திரைத்துறை பக்கம் வருகிறீர்கள்?, ஓ! நீங்கள் அஜீத் இரசிகரா!, அதுதான் இத்தனை கோபமா, என்று நீங்கள் கேட்டால், நம் பதில் இதுதான்.

      நாம் திரைத்துறையில் இல்லை, மேலும் எந்த நடிகருக்கும் இரசிகரும் இல்லை, நடுத்தர வயதில் இருக்கும் நமக்கு, நடிகர்களுக்கு துதி பாட வேண்டிய அவசியம் இல்லை. மேலும், நாம் திரைப்படம் பார்த்து, கிட்டத்தட்ட இருபத்தைந்து ஆண்டுகள் ஆகின்றன.

      நமக்கு என்ன ஒரு ஆச்சரியம் என்றால், இப்போது வந்த “விவேகம்” திரைப்படமும் என்னைப்போன்ற வயதுடையோரின் இளைய வயதில் வெளியான “விக்ரம்” திரைப்படமும் அந்தந்த காலகட்டத்தில், புதுவிதமான உளவாளி சம்பந்தமான கதையமைப்புள்ள திரைப்படங்கள் என்பதும், இரண்டின் தலைப்பும், டைட்டிலும், டிஜிட்டல் வடிவில் அமைந்ததுமாகும்.

      அவை தற்செயலா, அல்லது வேறு ஏதேனும் காரணமா, என்று அறியவில்லை. ஆயினும் இந்த ஒற்றுமையே, எம்மை இந்தக்கட்டுரையை, அனைவரும் அறிய எழுதத்தூண்டியது.

      சரி, இவ்வளவு சொல்கிறீர்களே, உங்களால், இன்றைய காலத்துக்கு ஒத்த திரைக்கதையை உருவாக்கமுடியுமா என்று கேட்டால், நிச்சயம் முடியும் என்பதே, பதில்.

      பெரியவர்கள், “காலமறிந்து செயல்படு” என்பார்கள். பொதுவாக நடிகர்கள் அவரவருக்கு ஒத்த வேடங்களில் நடிக்க, எல்லோருக்கும் நலமாகும். அஜீத் அவர்களுக்கு, மிக அதிக செலவில்லாமல், அவருடைய இயல்பான ஆளுமைத்தன்மைகளிலிருந்து விலகாமல், அனைத்து தரப்பினருக்கும் ஏற்ற, படம் பார்க்கும் எல்லோருக்கும் பிடித்த படமாக, படம் தயாரிப்பவர்களுக்கும் நிறைவான ஒரு திரைப்படைப்பை, உருவாக்க துணைநிற்க முடியும். வேண்டுமானால், கதையைக்கூட ஒரு வரியில், இங்கே பகிரத் தயார்.

“நட்புக்காக, இலட்சியத்தை இழந்தவன்,
நட்பினால், இலட்சியத்தின் உச்சத்தை அடைந்த கதை!”.

     இன்றுவரை, பத்திரிகைகளில் வெளியிடாமல், யாரிடமும் வாய்ப்பு கேட்காமல், மனதிலேயே பல்லாண்டுகாலம் சுமந்து வரும் கதைகள் அவை. சில படைப்புகள் காலத்தை வென்று நிற்கும் என்ற ஆழ்மன உணர்வு உள்ளதால், வாய்ப்பு வரும்போது வரட்டும் என்ற சிந்தனையில், அமைதியாக இருப்போம்.

      இங்கே கலைத்துறை என்பது ஒரு உருவகம்தான், இதைப்போல தனிமனித தாக்குதல்கள் பல இடங்களில், பல தன்மைகளில் நிகழ்வதை, நாம் மௌன சாட்சிகளாக, அவற்றை கடக்கிறோம்.

      தொலைக்காட்சிகள், பத்திரிகைகள் ஒருவரைப்பற்றிய தகவலை முழுவதும் ஆராயாமல், அவசரமாக, செய்திகளை முந்தித்தரவேண்டும், தங்கள் ரேட்டிங்கை உயர்த்த வேண்டும் என்ற நோக்கில், இதுபோன்ற ஒருதலைப்பட்சமான தகவல்களை அளித்து, அந்தத் தகவலை சற்றுகூட ஆராயாமல், அதற்கு அதைவிட ஒருதலைப்பட்சமான கருத்துக்களால், நிந்தனை செய்யும் சமூக மனப்பான்மையின் மாற்ற நிலையை, இதுபோன்ற சம்பவங்களே, நமக்கு மாற்று எண்ணங்களின் தாக்கத்தை உணர்த்த, போதுமானதாகும்.

      எனவே, யாரைப்பற்றியும், எதைப்பற்றியும் எதிர்மறை கருத்துக்களை எங்கும் பதிவிட்டு, நம் மனநிலையின் நேர்மறை சக்திகளை, நாமே இழந்துவிடவேண்டாம்.

நம் எண்ணங்களின் மூலமாக, யாருக்கும் நலம் தராவிட்டாலும், குறைந்தபட்சம் நாம், நமக்காவது நட்பாய் இருப்போமே, நேர்மறை சிந்தனைகளில், செயல்களில்!

இது, நல்ல எண்ணங்களால், உலகை நாம் நேர்மறை ஆற்றலுடன் ஆளச்செய்ய, விடுக்கும் ஒரு நேரிய வேண்டுகோளாகும்!

நன்றி!

விரைவில், எண்ணங்களின் மூன்றாம் பாகத்தில் சந்திப்போம்...

ஞானா.

  





Tuesday, August 22, 2017

எண்ணங்களை தூய்மை செய்து, இலட்சியத்தை அடைவது எப்படி?


வணக்கம்!
எண்ணங்கள் - 2




Related image    

            நாம் முந்தைய பதிவில், இறைவனுக்கு நன்றி சொல்லக்கூறினோம், நம்பிக்கை உள்ளவர்கள் நன்றி கூறட்டும், இறைநம்பிக்கை இல்லாதவர்கள், இயற்கைக்கு நன்றி கூறலாம்!.

சரி எதற்காக, இந்த நன்றிகளெல்லாம்?  


வாழ்வின் சில நிலைகளில் நாம் தடுமாறினாலும், ஏதோ ஒரு நிகழ்வில் நாம் கரையேறிவிடமாட்டோமா, என்ற எண்ணங்களில், 


நம்மை உயிர்ப்புடன் வைத்திருக்கிறானல்லவா, அதற்குத்தான். 


சரி, இனி நாம் தலைப்பின் வழி செல்வோம்.


      மனிதன் எண்ணங்களில், வெற்றியடைய, ஆயிரம் வழிகள் உள்ளன.
 நம் வாழ்வும், நம்மால் சமூகம் பயனுறவும், நல்வழியில் ஈடுபட்டு காரியமாற்றியவர்களுக்கு, சாதித்தபின் வரும் மரணமும், வெற்றிதான்!  எனவே, நாம் உயிரோடு இருப்பதே, வெற்றியை சுவைக்கத்தான், என உறுதிகொள்வோம்!

      வெற்றி என்ற ஒன்றை, நம் வாழ்வில் நாம் அடையாமல் போவதில்லை, என்று சபதம் ஏற்போம்! எந்த சமாதியிலும் அடித்து சபதம் செய்யாமல் (!?!), மனதிற்குள் இலட்சிய உறுதியில் நின்று, சபதமெடுப்போம்!

சற்றே சில, அனுபவ கதைகளைப்பார்க்கலாமா!

      ஒரு சிறுவன் தனது ஊரின் அருகாமையில் உள்ள ஒரு மலைக்குன்றின்மேல் ஏறி அதன் உச்சியை அடைய முயற்சித்தான். எத்தனை முறை முயன்றும், சிறிது உயரம் ஏறியதும், கால் வழுக்கி, அல்லது மேலே பார்த்து இன்னும் இத்தனை உயரம் இருக்கிறதா என்று மலைத்து கீழே விழுந்து தன் முயற்சிகளில் தோல்வியைத் தழுவினான். ஒரு கட்டத்தில், இலக்கை அடைய முடியாத வருத்தத்தில் மனம் வெறுத்தான்.

     நாமென்ன செய்வோம், அட, இது என்ன முடிவில்லாத போராட்டம், போதும், வேறு ஏதாவது முயற்சிப்போம், என்ற எதிர்மறை எண்ணத்தில், இலக்கை அடைய எண்ணிய மனதின் வலிமையை நாமே, குலைத்துவிடுவோம் அல்லவா?,


      ஆனால், தன் இலட்சியத்தில், எண்ணத்தில் உறுதியைக்கொண்டிருந்த அந்தச்சிறுவன் என்ன செய்தான் தெரியுமா? 

    மலையைப்பார்த்து, யேய், மலையே, நீ இனி வளரப்போவதில்லை, உன் உயரம் இப்படியே, இதே அளவில்தான் இருக்கும். ஆனால் நான் அப்படி இல்லை, என் முயற்சிகள் அப்படி இல்லை, நான் மீண்டும் மீண்டும் முயற்சிப்பேன், விரைவில் உன்னை உச்சியில் வந்து சந்திக்கிறேன், என்று சூளுரைத்தான்! 


 எத்தனை நெஞ்சுரம்! எத்தனை ஏற்றம் தான் கொண்ட உயரிய இலட்சியத்தில்! மனதில் கொண்ட இலக்கில், இடையூறுகள் ஏராளம் வந்தாலும், எண்ணங்களில் உறுதி கொண்டோர், அதையே படிக்கட்டுகளாக்கி வெற்றி பெறுகிறார்கள்! இறுதியில் சிறுவன் தன் இலட்சியத்தை அடைந்தான், என்று கூறவும் வேண்டுமோ?

      இதே போல இன்னுமொரு சம்பவம் மனதின் உயர்வை விளக்க, ஒரு சபையில் ஒருவர் மற்றவரைப்பார்த்து, இவர் நிறம் கருப்பு, நாமெல்லாம் சிவப்பு, இவர் இங்கே நம்முடன், நமக்கு பொருத்தமில்லாமல் இருக்கிறார் என்று மற்றவரை நிறத்தால் சிறுமைப்படுத்த நினைத்து எல்லோரிடமும் சொல்கிறார். அதைக்கேட்ட அந்த அறிஞர், இப்படி பதில் கூறினார்.

   "இறைவன் சிலருக்கு, நிறத்தை வெளியில் வைத்து, அறிவை உள்ளே வைத்துவிட்டார். அறிவாற்றல் மிக்கவர்கள் நிறத்தை ஆராய்ந்து, நேரத்தை விரயம் செய்வதில்லை, மாறாக, நிறத்தால் வெளுத்தவர்களை, அறிவிலும் மேன்மைமிக்கவராக மாற்ற வழிகளை யோசிப்பார்கள்", என்கிறார். 


      இங்கே, அவரின் தன்னம்பிக்கைமிக்க எண்ணத்தில் இருந்த உறுதிதானே, அவரின் சிந்தனைகள் இத்தனை உயர்ந்த அளவில் இருக்கக்காரணம்!.

 இப்படி, உயரம் குறைந்தவர்கள், உடல் குறைபாடு உள்ளவர்கள் எல்லோரும் சமயங்களில் மன உளைச்சல் அடையும்வண்ணம் கேலிக்குள்ளாவர், அவர்கள், எல்லோரும் நம்மை கிண்டல் செய்கிறார்களே, என்று எண்ணி கூனிக் குறுகி நடந்தால் என்னாகும்?, கேலிகள் அதிகமாகும் இல்லையா, 


   ஆயினும், நேர்சக்தி எண்ணங்களை மனதில் வளர்த்துக்கொண்டு, தங்கள் தேவைக்கு யாரையும் எதிர்பாராமல், மன உறுதிமிக்க செயல்களின் மூலம், கம்பீரமாக அழுத்தமான பதில்கள் தந்தால், கேலிகள் அங்கே காற்றில் பறக்கும் அன்றோ!


      இவையெல்லாம், எண்ணத்தில் நல்ல உறுதிகொண்டு, தங்கள் நிலையை உயர்த்தியவர்களின் செயல்கள்.

      சரி, நாம் எப்படி, நமது எண்ணங்களை உறுதியாக்கி, செயல்களை, நமது இலட்சியங்களை வசப்படுத்துவது?


Related image

      நாடு எல்லாத்துறைகளிலும் வளர்ச்சியடைந்த நிலையை எட்டவேண்டுமென்றால், அது வீட்டிலிருந்து தொடங்கவேண்டும் என்கிறார் பழந்தமிழ்ப்பாட்டி அவ்வையார். "வரப்புயர நீர் உயரும், நெல் உயரும், நெல் உயர குடி உயரும்" என்று. 

    இதையே புரட்சிக்கவி பாரதிதாசனும் தனது "குடும்பவிளக்கு" எனும் கவிநூலில், "நாட்டின் முன்னேற்றம் வீட்டின் செழிப்பில், மன மலர்ச்சியில் உள்ளது. தனி மனிதனின் வளமான வாழ்க்கையே, ஒரு நாட்டின் வளர்ச்சியை தீர்மானிக்கிறது என்கிறார்.


         எத்தனை வளமான கருத்துக்கள்! உண்மைதானே! வீடு எந்த பற்றாக்குறைகளும் இன்றி, குடும்பத்தார் அனைவரும் ஒற்றுமையாக இருந்தால்தானே, ஒருவன் நாட்டைப்பற்றி சிந்திக்க முடியும்!  


இன்று எங்கு காணினும் ஊழல்கள், நேர்மையின்மைதானே, தலை விரித்தாடுகிறது!

      அலுவலகம் செல்லும் பலர், அன்றாடம் சில அலுவலக நிகழ்வுகளை கண்டிருப்போம். வீட்டில் மனைவியிடமோ அல்லது பிறரிடமோ ஏற்பட்ட சண்டையால், அலுவலகத்தில் அனைவரிடமும் எரிந்துவிழும் எத்தனை மேலதிகாரிகள், சக ஊழியர்கள், ஏன் சமயத்தில் பஸ் கண்டக்டரிடம் கூட, அந்த அனுபவங்களைப் பெற்றிருப்போம், இல்லையா!
        
         எனவே நாம் முதலில், நமது மனதை வளமாக்கும் எண்ணங்களை வளர்த்துக்கொண்டு, நமது வாழ்வியல் சூழலை சரிசெய்வோம். பிறகு எல்லாம் தானாக, சரியாகிவிடும். 

      சரி, நாம் முதலில் நமது மனதில் தோன்றும் எண்ணங்கள் எப்படிப்பட்டவை, நம் எண்ணங்கள் நம் இலட்சியங்களை அடைய உதவுமா, என்று ஆராயப் பழகுவோம். ஏனென்றால், நம் இலட்சியங்களுக்கு மாறாக, நமது அன்றாட வாழ்வியல் எண்ணங்கள் இருக்கின்றன, 

     உதாரணமாக, ஒருவருக்கு நல்ல வேலை கிடைத்து, மனைவி மக்களுடன் இனிதே வாழவேண்டும், நல்ல வீடு வாங்க வேண்டும் என்ற இலட்சியம் இருந்தால், அவரின் இலட்சியம் ஒரு சுமாரான வேலை கிடைத்தவுடன், நீர்த்துவிடுகிறது,


   சரி, தற்காலம் இந்த வேளையில் இருந்துகொண்டு, நம் இலட்சியத்தை அடைய உதவும் நல்ல வேலையை தேடுவோம் என்ற சிந்தனை எண்ணம் மங்கிப்போய், கிடைத்ததில், மனம் சுகமாகிறது,


      இப்போதெல்லாம் வேலை கிடைப்பதே கஷ்டம், இனி எங்கு போய் வேலை தேடுவது, எனவே, இதிலேயே காலம் கடத்துவோம், என்ற சோம்பேறித்தனமான மனநிலைக்கு, இலட்சியங்கள் பலியாகின்றன.  

  சரி நல்ல வேலை கிடைத்தது என்றால், வீடு என்ற இலட்சியம் மறந்து, வேறு சிந்தனைகளில் மனம் போகும்போது, அங்கே, அந்த இலட்சியமும் பாழாகிறது.


இலட்சியம் இல்லாத வாழ்வு, முதுகெலும்பு இல்லாத மனிதனைப்போல!

      அங்கே, வெறும் வாழ்க்கை மட்டும் இருக்கும், ஆனால் வாழ்க்கையின் போராட்டங்களில் உள்ள சுவாரஸ்யமும் உற்சாகமும் தொலைந்திருக்கும்.

      சரி, நான் என் இலட்சியத்தில் உறுதியாகவே இருக்கிறேன், எனக்கு எதிர்பார்த்த நிலை அமையவில்லையே, என்ன செய்வது?, உண்மைதான். இந்த மனநிலையில் உள்ளோர் மிக அதிகம்பேர்தான்.

      இப்போது நம்மிடம் மிஞ்சி இருப்பதும், இலக்கை அடைய உறுதி இருந்தும் அதை அடைய முடியவில்லையே, என்ற எண்ணத்தில், ஏக்கத்தில் உள்ளவர்கள் மட்டுமே! 

   இவர்களே, இலட்சியத்தை அடைய வாய்ப்புள்ளவர்கள், இனிவரும் விசயங்களை, அவர்கள் மனதில் வைத்து கவனத்தை அதில் செலுத்தினால், விரைவில் இவர்களும் இலட்சிய உயரம் அடைவார்கள், இது உறுதி!.


எண்ணங்கள் ஏன் வெற்றி பெறுவதில்லை?





      மனித மனம் கடலை விட நீண்டது, ஆகாயத்தை விட அளவில் பெரியது, அதில் நாம், மழை நீரில் காகிதக்கப்பல் விடுவதுபோல, நம்முடைய சிறு சிறு ஆசைகளை எல்லாம் எண்ணங்களாக்கி, மனதினை அதிலேயே, மூழ்கச்செய்கிறோம். அந்த நிலையை கடந்தால் அல்லவா, எண்ணங்கள் மூலம் வலுப்பெறமுடியும். 


கடலைக் கடக்க, காகிதக்கப்பல் உதவாதே!



மனதில் தோன்றும் எண்ணங்களை, வார்த்தைகளில் எழுத முடியுமா?

      எண்ணங்கள் மனதில் உருவாகும்போது, அவற்றைக் கூச்சப்படாமல், நேர்மையாக ஒரு பேப்பரில் எழுதிவருவோமா,  எழுத முடியுமா? .

ஒளியின் வேகத்தைவிட, அதிவேகம் செல்லும், மனதின் எண்ண ஓட்டத்தை எழுத்தில் எப்படி அடைப்பது?

நினைத்தாலே, ஆயாசமாகிறது இல்லையா!, 

அப்போது அந்த ஒன்றுக்கும் உதவாத வெற்று எண்ணங்களால், நமக்கு என்ன பயன்?


      அந்த எண்ணங்களால் நாம் உண்மையாகவே, ஏதாவது நலன் அடைந்திருந்தால், அதே சிந்தனைகளை மனதில் தொடரலாம், ஆனால் அப்படி இல்லையே, பிறகு எதற்கு அந்த எண்ணங்களை, அதன் போக்கில் விடவேண்டும், நம் இலட்சியம் நிறைவேற, இவையெல்லாம்தான், நம்முன் உள்ள தடைகள்!.


சரி, இப்படி உண்டாகும், இலட்சியத்திற்கு எதிரான வெற்று எண்ணங்களை எப்படி விலக்குவது?


எண்ணங்களை நம்முடைய இலட்சிய வழிக்கு வரவைக்க, என்ன செய்ய வேண்டும்?

       முதலில் எண்ணங்கள் எதனால் தோன்றுகின்றன, யோசித்துப்பார்ப்போமா, நாம் மனம் ஒன்றி ஒரு வேளையில் ஈடுபடும்போது, நம்முடைய மனம் உடல் சிந்தனை எல்லாம் அந்த வேலையை நல்லமுறையில் முடிபப்திலேயே, இருக்கிறது, அப்போது ஏதாவது அந்தப்பணிக்கு இடையூறாக, தேவையற்ற எண்ணங்கள் நமது மனதில் இருக்கிறதா? இருக்காது, இருந்தால், அந்தப்பணி முடியாது. எனவே, 


நாம் கவனத்தை செயலில் வைக்கும்போது, நமக்குத் தேவையில்லாத எண்ணங்கள், உருவாவதில்லை!.



      இதை வேறு விதமாகவும், குறிப்பிடலாம், நாம் இன்று ஒரு பணியை மாலைக்குள் முடித்தே ஆகவேண்டும். இல்லையென்றால், மேலதிகாரியின் ஏச்சுக்கு ஆளாக நேரிடும், என்ற சூழ்நிலையில் என்ன செய்வோம்?, வேலையை குறித்த நேரத்தில் முடித்துவிடுவோம், இல்லையா?!

      சரி, அதெல்லாம் வேலை இருப்பவர்க்கு, நமக்குதான் வேலையே இல்லையே, நாம் வெறுமனே இருக்கிறோம்! ஆனால் நமக்கும் இலட்சியம் இருக்கிறது, 

இப்போது வெறுமனே இருக்கும் மனதில், ஏகப்பட்ட எண்ணங்கள் ஓடுகின்றனவே, மனதை கட்டுப்படுத்தமுடியவில்லையே,என்ன செய்வது?! இப்படி உள்ள வெற்று சிந்தனைகளே, அதிகம் நம்மை பாதிக்கிறது.

இதிலிருந்து நாம் தொடங்குவோம், இதுவே நல்ல தொடக்கமுமாகும்!.

தேவையற்ற பயன்தராத எண்ணங்கள் மனதை ஆக்ரமித்து, தேவை இல்லாத குப்பைகளை மனதில் திணிக்கிறதே, அதை எப்படி கட்டுப்படுத்துவது?


எண்ணங்கள் நம் இலட்சியம் நோக்கியே நம்மை செலுத்தவேண்டும், நம் சிந்தனைகள், செயல்கள் எல்லாம் அதன் படியே இருக்கவேண்டும்.

எண்ணங்களை இலட்சியத்தை நோக்கி எப்படி செலுத்துவது?  

      முதலில் எண்ணங்களை சரிசெய்வோம்! எனக்கு தேவையில்லாத எண்ணங்கள் எல்லாம், மனதில் ஏன் எழுகின்றன? எங்கு இருக்கும்போது எழுகின்றன?,

      தேவையற்ற எண்ணங்கள் உருவாகும் சூழ்நிலை, இடம் அறிந்து, அந்த இடத்தை தவிர்த்து, வேறு இடம் வந்து, நம் இலட்சியத்தை நினைப்போம்! முறையான பயிற்சிகளின் மூலம் இப்போது எண்ணங்கள் சற்றே மாறி, நம் இலட்சியத்தை நோக்குகிறதா? சரி,

      இலட்சியத்தை அடைய திட்டங்கள் வைத்திருப்போம் அல்லவா? இப்போது அதை நினைப்போம், ஆனால், அதை நினைக்குமுன்னே, ஆரம்பத்திலேயே, எண்ணங்கள் அதைக்கைவிட்டு வேறு திசையில், உடனே செல்கிறதே, 

ஏன்? என்ன ஆச்சு! எண்ணங்கள் ஏன் அதில் ஈடுபடவில்லை, யோசிப்போமா!.

      எண்ணங்கள் நம்மை மீறி உருவாகும் ஆற்றல்மிக்கவை, ஆனாலும், நம்மால் கட்டுப்படுத்தமுடியும்,


நம்மால் மட்டும்தான், நமது எண்ணங்களைக்கட்டுப்படுத்தமுடியும்!. 


அவதார் படத்தில், நாயகன் ஜாக், அந்த இராட்சசப்பறவையை பழக்கப்படுத்த எவ்வளவு சிரமப்படுவான், இறுதியில் அதை வென்று, அடடாகாசமாக வான வீதியில், உற்சாகவலம் வருவான் இல்லையா, அதுபோல, நாமும் எண்ணங்களை அடக்கினால், செயல்களில் வெற்றி கண்டு, மனதில் நம்பிக்கை உற்சாகம் கொண்டு வாழலாம்.

      எண்ணங்களை கட்டுப்படுத்த வேண்டும், நம் இலட்சியம் நோக்கியே எண்ணங்கள் பயணப்பட வேண்டும், மாறாக எண்ணங்களின் போக்கில் நாமல்ல! எண்ணங்களின் வழியே போனால், நாம் போகுமிடம், நமக்கே தெரியாது!

எண்ணங்கள் எப்படி கட்டுப்படும்?

      எல்லாம் நேரம்தான் சார், காரணம்! என்ன இது, கடைசியில் இங்கும் ஜோசியம்தானா, என்று கலவரப்பட வேண்டாம், இது ஜோசியம் இல்லை, நாமும் ஜோசியக்காரனும் இல்லை.

      வேலை உள்ளவர்களெல்லாம், நிற்கவே நேரம் இல்லாமல் ஓடிக்கொண்டே இருப்பார்கள், இவர்களுக்கெல்லாம், நாள் முழுவதும் மனதில் வெற்று எண்ணங்கள் ஓடுவது இல்லை, மாறாக அவர்களின் எண்ணங்கள் எல்லாம், அன்றைய தினத்தின் அலுவல்களில்தான் இருக்கும்.

வேலை இல்லாமல் இருப்பது அல்லது,
வேலை இருந்தாலும் அதிகப்பணி இல்லாமல், இருப்பவர்களுக்கெல்லாம்,
சமயங்களில் மனம் அலைபாயும். 

அதை கட்டுப்படுத்தத்தான் இந்த நேரக்கணக்கு!. 

      எனக்கு தினமும் ஏதேதோ எண்ணங்கள் தோன்றுகின்றன, நான் என்ன செய்யவேண்டும்?, எப்படி நம்மை அதிகம் பாதிக்கும் வெற்று எண்ணங்களை மனதிலிருந்து, வேரறுப்பது?

விரைவில், சரிசெய்யலாம்! 





அடுத்த பதிவில் சந்திப்போம்!.


New Posts will be in your mail!

கமோடிடிவணிகம்–அறிமுகம்!

Total Pageviews